"ลงมากินข้าวได้แล้ว"
"ครับ เดี๋ยวลงไป"
คุณพ่อทานข้าวอยู่แฮะ... ช่างเถอะ วันนี้คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง
"จืดมากๆ ยังกับเอาน้ำล้างเท้ามาทำให้กิน"
.....เฮ่อ เอาอีกแล้ว
ทานคนเดียวเงียบๆเป็นสิบๆนาทีได้ แต่ทำไมผมมาทีไรต้องพูดให้ฟังทุกที
"ถ้าพ่อไม่อยากกินจานนี้ก็กินจานอื่นแทน..."
"มึงเป็นใหญ่มาจากไหนมาสั่งมาสอนกู"
"ครับ เดี๋ยวลงไป"
คุณพ่อทานข้าวอยู่แฮะ... ช่างเถอะ วันนี้คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง
"จืดมากๆ ยังกับเอาน้ำล้างเท้ามาทำให้กิน"
.....เฮ่อ เอาอีกแล้ว
ทานคนเดียวเงียบๆเป็นสิบๆนาทีได้ แต่ทำไมผมมาทีไรต้องพูดให้ฟังทุกที
"ถ้าพ่อไม่อยากกินจานนี้ก็กินจานอื่นแทน..."
"มึงเป็นใหญ่มาจากไหนมาสั่งมาสอนกู"
... เปล่านะ
"เดี๋ยวนี้มึงกล้าเถียงกูเหรอไอ้สัตว์หมานี่"
ผมเปล่า...ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย..
"ไอ้ลูกเลว ไอ้ทรพี"
.....
"มึงคิดว่ากูเป็นใคร แล้วมึงเป็นใคร พูดแบบนี้มันสมควรแล้วรึไง"
แค่พูดว่าให้ทานอาหารจานอื่นแทน ผมผิดมากเหรอครับ..?
ผมเปล่า...ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย..
"ไอ้ลูกเลว ไอ้ทรพี"
.....
"มึงคิดว่ากูเป็นใคร แล้วมึงเป็นใคร พูดแบบนี้มันสมควรแล้วรึไง"
แค่พูดว่าให้ทานอาหารจานอื่นแทน ผมผิดมากเหรอครับ..?
"กูส่งมึงไปเรียนให้เป็นคนดี ให้มีมารยาทเคารพพ่อแม่ ไม่ใช่ให้มาเถียงมาย้อน"
แต่ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ..
"ไหน ไอ้ครูคนไหนสอนมึงให้เลวขนาดนี้ กูจะไปด่ามัน"
อาจารย์ทุกท่านสอนให้ผมเป็นคนดี มีความรับผิดชอบครับ...
"กูให้พวกมันสอนให้มึงเป็นลูกกตัญญู ไม่ใช่เป็นไอ้เนรคุณ"
แต่ผม..
"วันๆเอาแต่เล่นคอมเล่นเกม งานการไม่ทำ นิสัยเหี้ยๆนี่ก็ติดมาจากในเน็ตล่ะสิ"
ผมเห็นตัวอย่างจากแถวนี้บ่อยครับ...แต่ผมก็ไม่ได้ทำตามนะครับ
แต่ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ..
"ไหน ไอ้ครูคนไหนสอนมึงให้เลวขนาดนี้ กูจะไปด่ามัน"
อาจารย์ทุกท่านสอนให้ผมเป็นคนดี มีความรับผิดชอบครับ...
"กูให้พวกมันสอนให้มึงเป็นลูกกตัญญู ไม่ใช่เป็นไอ้เนรคุณ"
แต่ผม..
"วันๆเอาแต่เล่นคอมเล่นเกม งานการไม่ทำ นิสัยเหี้ยๆนี่ก็ติดมาจากในเน็ตล่ะสิ"
ผมเห็นตัวอย่างจากแถวนี้บ่อยครับ...แต่ผมก็ไม่ได้ทำตามนะครับ
"นิสัยเวรแบบนี้น่าจับไปประจานที่โรงเรียน"
อย่าไปเลยครับ..ผมไม่อยากประจานให้เพื่อนๆรู้ว่าผมมีพ่อชอบพาล
"เอาให้รู้กันทั่วโรงเรียนว่ามึงเลวขนาดไหนมาเถียงพ่อแม่"
............. ครับ
อย่าไปเลยครับ..ผมไม่อยากประจานให้เพื่อนๆรู้ว่าผมมีพ่อชอบพาล
"เอาให้รู้กันทั่วโรงเรียนว่ามึงเลวขนาดไหนมาเถียงพ่อแม่"
............. ครับ
"มึงขึ้นเสียงกับกูเหรอ? ตะคอกกูเหรอ?"
ครับ
ครับ
"มึงถือดีอะไรมาพูดแบบนี้กับกู กูเป็นพ่อ มึงเป็นลูก ทำตัวแบบนี้มันสมควรไหม!?"
ครับ
"อายุมึงยังไม่พอที่จะมาสั่งสอนกูหรอก ไอ้ห่า"
ครับ
"ตั้งแต่วันนี้ไม่ต้องโผล่หัวมาให้กูเห็นอีก ไม่ต้องคุยกันอีก"
ครับ
ครับ
"อายุมึงยังไม่พอที่จะมาสั่งสอนกูหรอก ไอ้ห่า"
ครับ
"ตั้งแต่วันนี้ไม่ต้องโผล่หัวมาให้กูเห็นอีก ไม่ต้องคุยกันอีก"
ครับ
.....
"ทำไมไม่กินข้าวเงียบๆ เขาพูดอะไรก็ไม่ต้องไปใส่ใจ"
"ก็เขาพูดว่าอาหารจานนั้นจานนี้มันจืด มันไม่มีรสชาติบ้าง มันแย่บ้าง เทให้หมากินมันยังไม่กินบ้าง
แม่เป็นคนทำนะครับ แม่ไม่รู้สึกแย่บ้างเหรอ..."
"ก็กินเงียบๆไป"
"แต่อาหารที่แม่ทำมันไม่ได้จืดเลยนะครับ ออกเค็มด้วยซ้ำไป เพราะทำเพื่อพ่อ เพราะพ่อเขาทานอาหารรสเค็มรสจัดมากเกินไปจึงทำให้ต่อมรับรสมันเสียไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ...
เพราะว่าพ่อทานอาหารรสชาติปกติไม่ได้แล้วไม่ใช่เหรอครับ ผมถึงได้ทนทานอาหารซึ่งเค็มจัดบ้าง จืดบ้าง
เพื่อความพอใจของพ่อ"
"คิดว่าตัวเองเป็นใคร? เขาเป็นใคร?"
"ผมเป็นลูก เขาเป็นพ่อครับ ผมรู้ว่าไม่ควรเถียง แต่ว่ามารยาทบนโต๊ะอาหารเขาไม่มีแบ่งอายุกันนะครับ
มารยาทที่มีต่ออาหาร และคนทำอาหาร ผมว่าเขาควรจะปฏิบัติบ้าง..
แล้วที่ผมไม่อยากให้เขาบ่นเพราะยิ่งเขาบ่นเขาก็จะยิ่งไ่ม่มีความสุข
ที่เขาว่าอาหารนั้นจืด เพราะว่าเขาคิดแบบนั้นมาแต่แรกแล้วนี่ครับ
เพราะเขาเชืื่อว่ามันจืดแสนจืดมาแต่แรกแล้วนี่ครับ เขาถึงได้รู้สึกว่ามันไม่อร่อยเอาเสียเลย
ถ้าเอาแต่มองข้อเสียของทุกๆสิ่งจนไม่สนใจข้อดีของมันเลย ชีวิตของเขาจะไม่มีความสุขนะครับ..."
"ก็เขาพูดว่าอาหารจานนั้นจานนี้มันจืด มันไม่มีรสชาติบ้าง มันแย่บ้าง เทให้หมากินมันยังไม่กินบ้าง
แม่เป็นคนทำนะครับ แม่ไม่รู้สึกแย่บ้างเหรอ..."
"ก็กินเงียบๆไป"
"แต่อาหารที่แม่ทำมันไม่ได้จืดเลยนะครับ ออกเค็มด้วยซ้ำไป เพราะทำเพื่อพ่อ เพราะพ่อเขาทานอาหารรสเค็มรสจัดมากเกินไปจึงทำให้ต่อมรับรสมันเสียไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ...
เพราะว่าพ่อทานอาหารรสชาติปกติไม่ได้แล้วไม่ใช่เหรอครับ ผมถึงได้ทนทานอาหารซึ่งเค็มจัดบ้าง จืดบ้าง
เพื่อความพอใจของพ่อ"
"คิดว่าตัวเองเป็นใคร? เขาเป็นใคร?"
"ผมเป็นลูก เขาเป็นพ่อครับ ผมรู้ว่าไม่ควรเถียง แต่ว่ามารยาทบนโต๊ะอาหารเขาไม่มีแบ่งอายุกันนะครับ
มารยาทที่มีต่ออาหาร และคนทำอาหาร ผมว่าเขาควรจะปฏิบัติบ้าง..
แล้วที่ผมไม่อยากให้เขาบ่นเพราะยิ่งเขาบ่นเขาก็จะยิ่งไ่ม่มีความสุข
ที่เขาว่าอาหารนั้นจืด เพราะว่าเขาคิดแบบนั้นมาแต่แรกแล้วนี่ครับ
เพราะเขาเชืื่อว่ามันจืดแสนจืดมาแต่แรกแล้วนี่ครับ เขาถึงได้รู้สึกว่ามันไม่อร่อยเอาเสียเลย
ถ้าเอาแต่มองข้อเสียของทุกๆสิ่งจนไม่สนใจข้อดีของมันเลย ชีวิตของเขาจะไม่มีความสุขนะครับ..."
"ถ้าเงียบไม่ได้ก็หนีไปกินข้าวที่อื่นแทนสิ ยกไปกินไกลๆ"
"ก็แม่ไม่ให้ผมกินข้าวนอกโต๊ะทานอาหารนี่ครับ..."
"...."
"...."
ในขณะที่พ่ออยู่ แม่ที่เห็นด้วยกับผมมาตลอดจึงเข้าข้างผม... คงเพราะถือว่ามีเสียงข้างมากสินะครับ?
แต่พอเห็นว่าผมเป็นฝ่ายแพ้ และโดนตราว่าผิด แม่กลับตอกย้ำว่าผมผิดจริงๆ...
แต่พอเห็นว่าผมเป็นฝ่ายแพ้ และโดนตราว่าผิด แม่กลับตอกย้ำว่าผมผิดจริงๆ...
ผมรู้สึกแย่มากเลยครับ ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าผิดทั้งคู่ ทั้งๆที่รู้ว่าผมน่ะ เป็นคนผิดน้อยกว่า
แต่ผมกลับต้องรับโทษทั้งหมดโดยเพราะความไม่ยอมผิดของพ่อ..
แต่ผมกลับต้องรับโทษทั้งหมดโดยเพราะความไม่ยอมผิดของพ่อ..
เอาเถอะ... ผมไม่ว่าอะไรแม่หรอก
คนทุกคนย่อมอยากหาทางเอาตัวรอดอยู่แล้ว ในเมื่อแม่ทำแบบนี้แล้วแม่จะไม่โดนพ่อด่าว่าผมก็รับได้
คนทุกคนย่อมอยากหาทางเอาตัวรอดอยู่แล้ว ในเมื่อแม่ทำแบบนี้แล้วแม่จะไม่โดนพ่อด่าว่าผมก็รับได้
พ่อครับ แม่ครับ
พวกคุณรู้ไหมว่าในขณะที่กำลังทานอาหารน่ะ เป็นช่วงเวลาที่เหมาะที่สุดสำหรับการสั่งสอนลูก
เป็นหนึ่งในวิธีสำหรับการเลี้ยงลูกให้เป็นคนดี และนิสัยหรือการประพฤติให้เป็นตามพ่อแม่ต้องการได้
ในขณะที่ลูกทานอาหาร พ่อกับแม่ที่สอนเรื่องดีๆให้ลูกนั้น
ลูกที่รับฟัง จะทานอาหารเข้าไป และทานเรื่องดีๆที่พ่อแม่สอนเข้าไปด้วย
เมื่อโตขึ้น ลูกคนนั้นจะเป็นเหมือนที่สอนไว้ในขณะทานอาหารเกือบทุกประการ
ซึ่งหมายความว่าในขณะทานอาหารไม่ควรด่าว่าตะคอกหรือตบตีครับ
เพราะเมื่อโตขึ้น ลูกคนนั้นจะกลายเป็นเด็กเก็บกดครับ
พวกคุณรู้ไหมว่าในขณะที่กำลังทานอาหารน่ะ เป็นช่วงเวลาที่เหมาะที่สุดสำหรับการสั่งสอนลูก
เป็นหนึ่งในวิธีสำหรับการเลี้ยงลูกให้เป็นคนดี และนิสัยหรือการประพฤติให้เป็นตามพ่อแม่ต้องการได้
ในขณะที่ลูกทานอาหาร พ่อกับแม่ที่สอนเรื่องดีๆให้ลูกนั้น
ลูกที่รับฟัง จะทานอาหารเข้าไป และทานเรื่องดีๆที่พ่อแม่สอนเข้าไปด้วย
เมื่อโตขึ้น ลูกคนนั้นจะเป็นเหมือนที่สอนไว้ในขณะทานอาหารเกือบทุกประการ
ซึ่งหมายความว่าในขณะทานอาหารไม่ควรด่าว่าตะคอกหรือตบตีครับ
เพราะเมื่อโตขึ้น ลูกคนนั้นจะกลายเป็นเด็กเก็บกดครับ
แต่แค่วิธีเลี้ยงลูกขั้นต้น พ่อกับแม่ยังไม่รู้เลย
และเหมาเอาว่าเป็นเจ้าชีวิตของผมหรือครับ? คุณคิดว่าเป็นเพียงแค่ผู้ให้กำเนิดแล้วจะเป็นเจ้าของชีวิตและอนาคตของผมได้หรือครับ?
คิดว่าชีวิตที่เกิดใหม่คือทรัพย์สมบัติส่วนบุคคลของพวกคุณหรือครับ?
คำว่าชีวิตสำหรับผมมันมีค่ามากกว่านั้นครับ
ชีวิตของเราก็ตรงตัวแล้ว ชีวิตของผมก็คือชีวิตของผม
การเลี้ยงดูของพ่อแม่ที่มีให้ผมมันไม่ถูกต้องนะครับ
แต่ผมบอกไม่ได้หรอก เพราะพ่อกับแม่ต้องว่าผมเถียง
และเหมาเอาว่าเป็นเจ้าชีวิตของผมหรือครับ? คุณคิดว่าเป็นเพียงแค่ผู้ให้กำเนิดแล้วจะเป็นเจ้าของชีวิตและอนาคตของผมได้หรือครับ?
คิดว่าชีวิตที่เกิดใหม่คือทรัพย์สมบัติส่วนบุคคลของพวกคุณหรือครับ?
คำว่าชีวิตสำหรับผมมันมีค่ามากกว่านั้นครับ
ชีวิตของเราก็ตรงตัวแล้ว ชีวิตของผมก็คือชีวิตของผม
การเลี้ยงดูของพ่อแม่ที่มีให้ผมมันไม่ถูกต้องนะครับ
แต่ผมบอกไม่ได้หรอก เพราะพ่อกับแม่ต้องว่าผมเถียง
เพราะแบบนี้ผมถึงได้เกลียดคำว่า ครอบครัว ยังไงล่ะครับ
ผมคิดไว้ตั้งแต่เด็กแล้วล่ะครับ ถ้าผมมีลูกสักคน ผมจะสอนและดูแลเขาเป็นอย่างดี
เมื่อผมโตขึ้นผมจะไม่เป็นดั่งผู้ใหญ่ที่ทำตัวไม่สมกับเป็นผู้ใหญ่
ผมคิดไว้ตั้งแต่เด็กแล้วล่ะครับ ถ้าผมมีลูกสักคน ผมจะสอนและดูแลเขาเป็นอย่างดี
เมื่อผมโตขึ้นผมจะไม่เป็นดั่งผู้ใหญ่ที่ทำตัวไม่สมกับเป็นผู้ใหญ่
ผู้ใหญ่ที่เชื่อว่าตัวเองถูกเสมอน่ะ
ต่อให้ตนเป็นผู้อาวุโสที่สุดในโลก มีความรู้มากที่สุดในโลก ก็ไม่มีใครนับถือหรอกครับ
ถึงจะอาวุโส แต่ถ้าเห็นตัวเองดีที่สุด ถูกต้องที่สุด คิดว่าตัวเองฉลาดที่สุด
เชื่อว่าผู้ใหญ่ถูกเสมอ เด็กผิดเสมอ ผู้ใหญ่ถูกตลอด เด็กไม่มีวันถูก
ในขณะที่เด็กถูก แต่ตนนั้นผิด จะไม่ยอมรับ เริ่มพาล และว่าไม่รู้จักกาลเทศะ ไม่รู้จักที่สูงที่ต่ำ
ผมไม่อยากจะพูดหรอกครับ.. แต่คนแบบนั้นมันก็แค่ขยะสังคมดีๆนี่เอง
ต่อให้ตนเป็นผู้อาวุโสที่สุดในโลก มีความรู้มากที่สุดในโลก ก็ไม่มีใครนับถือหรอกครับ
ถึงจะอาวุโส แต่ถ้าเห็นตัวเองดีที่สุด ถูกต้องที่สุด คิดว่าตัวเองฉลาดที่สุด
เชื่อว่าผู้ใหญ่ถูกเสมอ เด็กผิดเสมอ ผู้ใหญ่ถูกตลอด เด็กไม่มีวันถูก
ในขณะที่เด็กถูก แต่ตนนั้นผิด จะไม่ยอมรับ เริ่มพาล และว่าไม่รู้จักกาลเทศะ ไม่รู้จักที่สูงที่ต่ำ
ผมไม่อยากจะพูดหรอกครับ.. แต่คนแบบนั้นมันก็แค่ขยะสังคมดีๆนี่เอง
มันอาจจะพาดพิงถึงพ่อของผม
ซึ่งแน่นอนว่าในฐานะลูก ผมรู้สึกผิดครับ
ซึ่งแน่นอนว่าในฐานะลูก ผมรู้สึกผิดครับ
แต่ในฐานะของคนๆหนึ่ง ผมอับอายครับ
อับอายที่บ้านเรามีคนนิสัยแบบนี้อยู่
